Rzecznik praw dziecka, Ewa Sowińska, znowu sobie pofolgowała. Tym razem wymyśliła, że przy uczelniach powinno otwierać się żłobki. Żeby studentkom łatwiej było zdecydować o zajściu w ciążę.

Jestem właśnie w trakcie przeprowadzki, więc mało co czytam, nie piszę wcale, ale rano zajrzałam do Pardonu, a tam Wojtek Wowra wyśmiewał panią rzecznik, której kolejny bzdurny pomysł ujawniła “Rzeczpospolita”. Mimo pośpiechu, bałaganu i innych cudów nie dało się nad tym nie przystanąć choćby na chwilę.

W skrócie (za “Rzepą”):

Dwa tygodnie temu Ewa Sowińska, rzecznik praw dziecka, napisała do wiceminister Joanny Kluzik-Rostkowskiej list, w którym prosi o przygotowanie “rozwiązań prawno-legislacyjnych” w sprawie otwierania żłobków przy uczelniach.

Sowińska podkreśla, że jest zwolenniczką rządowej polityki prorodzinnej i pogodzenia macierzyństwa ze studiami. Konsekwencją rezygnacji z macierzyństwa jest przesunięcie wieku urodzenia pierwszego dziecka z 23 lat do 26 lat. Natomiast w opinii wybitnych profesorów i zarazem wieloletnich praktyków w dziedzinie położnictwa najlepszy okres prokreacyjny dla urodzenia pierwszego dziecka przypada między 20. a 25. rokiem życia - pisze rzecznik.

No. To jeszcze się mieszczę w tej grupie, ale tylko przez parę miesięcy. A potem raz na zawsze szlag trafi mój “najlepszy okres prokreacyjny” - pomyślałam sobie i zalał mnie bezbrzeżny smutek, który jednakowoż nie przeszkodził kontynuować lektury:

Rzecznik praw dziecka dodaje, że dzięki pomysłowi “narodzi się więcej dzieci zdrowych i z dobrym potencjałem intelektualnym”. - Wtedy i poród jest łatwiejszy - podkreśla. -To nie jest przymuszanie, ale stwarzanie możliwości. Sama rodziłam dzieci, będąc na studiach, więc wiem, jak to jest.

OK… Sowińska wie, jak to jest. To dopiero. Mieszczę się jeszcze (choć już niedługo) w grupie wyróżnionej przez panią rzecznik, więc pozwolę sobie opowiedzieć, jak to jest u mnie.

Właśnie skończyłam studia. Skończyłam to troszkę nieprawda, bo magisterki nie napisałam. Jakoś tak… czasu nie staje. Jedna praca, druga praca, dwie prace naraz. Trudno się zmusić, żeby sobie dołożyć do tego jakąś nudną pisaninę.

Jak to po skończeniu studiów bywa, zastanawiam się, co dalej. Jestem wolna. Mogę wszystko. Nic, tylko wybierać. Nowa praca? Jasne, jeśli tylko przestanie mi się podobać obecna. Nowe miasto? Na razie jest mi dobrze w Krakowie, ale kto wie, może za pół roku zmienię zdanie. Może wrócę do Warszawy, a może zamieszkam zupełnie gdzie indziej. Nic mnie nigdzie nie trzyma. Z wyjątkiem mojej chęci, by być właśnie tam, a nie gdzie indziej.

W sumie nieźle zarabiam, mogłabym sobie znaleźć równie nieźle zarabiającego chłopa i odnaleźć u jego boku spokój, szczęśliwość i coś tam jeszcze. Problem w tym, że nie chcę. Nie teraz. Może nawet nigdy. A co dopiero w czasie studiów, jakby sobie życzyła rzecznik Sowińska! Wiecie, czym zajmowałam się w czasie studiów? Rzeczami bardzo banalnymi, bardzo czasochłonnymi i bez wyjątku bardzo dla mnie ważnymi (kolejność przypadkowa):

- szukaniem pomysłu na siebie w przyszłości - przerobiłam kilka branż, by w końcu uczepić się dziennikarstwa;
- jeżdżeniem tu i ówdzie - bo jeszcze był na to czas;
- marnotrawieniem czasu w knajpach;
- marnotrawieniem czasu w kinie i nad książkami, których lektura pewnie do niczego mi się nie przyda, poza tym że zrobiły ze mnie istotę nieco mądrzejszą;
- wielogodzinnym ślęczeniem nad różnymi, niepotrzebnymi z punktu widzenia moich zainteresowań, ale niezbędnymi z punktu widzenia wymogów programowych, rzeczami - bywało nawet, że studiowałam dwa kierunki naraz;
- zarabianiem pieniędzy plus zdobywaniem doświadczeń w przyszłym zawodzie.

To tak w skrócie. Banały, nie? Taaaa. To teraz wyobraźmy sobie w tym wszystkim dziecko. Koniec wszystkiego. Kariery, młodości, marnotrawienia czasu. Czy po to tyle w siebie zainwestowałam (ja i moja rodzina), by nagle to wszystko zaprzepaścić? No nie. Czy dzięki żłobkowi miałabym szansę zjeść ciastko i mieć ciastko? Jakoś mi brakuje wyobraźni.

W czym tkwi sedno sprawy? W przemianach społecznych, których pani rzecznik nie dostrzega. Ona rodziła w czasach, kiedy nie było nic, za to istniał pewien prosty, jasny schemat. Realizowali go w mniejszym lub większym stopniu wszyscy. Ja miałam milion rzeczy do wyboru. Zagraniczne stypendia, niezłe możliwości zdobycia praktyki i pracy. Schemat mogłam nakreślić sobie sama. Czemu miałabym z tego rezygnować i spieszyć się do czegoś, co atrakcyjne nie jest?

Egoizm, nie? Ano prawda. Ale mnie i moich koleżanek - podróżujących, szukających coraz to lepszej pracy, studiujących po kilka kierunków, tańczących do upadłego co weekend - nie obchodzi to, że nazwiecie nas egoistkami. Wreszcie nauczyłyśmy się bezwstydnie dbać o siebie. Dorosłyśmy do tego, żeby nikogo za swój egoizm nie przepraszać. Ani wtrącającej się w nasze życie prywatne upierdliwej ciotki, ani nie mniej upierdliwego państwa. Żeby mieć w d… pieluchy, żłobki i niż demograficzny - i nie bać się otwarcie o tym mówić. A na pytanie, co ma dla nas największe znaczenie nie odpowiadać rodzina, mężczyzna, spokój, stabilizacja, ale internet i tanie linie lotnicze.